วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร (Silpakorn University Journal), Vol 36, No 1 (2559)

ภาษากับภาพตัวแทนความรุนแรงต่อผู้หญิงในนวนิยายครอบครัวไทย : การศึกษากลวิธีทางอรรถศาสตร์

รสริน ดิษฐบรรจง, สิริวรรณ นันทจันทูล, ประเทือง ทินรัตน์








Abstract


การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการใช้ภาษาในการนำเสนอภาพตัวแทนความรุนแรงต่อผู้หญิงที่ปรากฏในนวนิยายครอบครัวไทยของนักเขียนนวนิยายยอดนิยม 5 คนที่ได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์และได้รับรางวัลจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ได้แก่ กฤษณา อโศกสิน ศรีฟ้า ลดาวัลย์ ว.วินิจฉัยกุล ทมยันตีและปิยะพร ศักดิ์เกษม จำนวน 37 เรื่อง ผลการวิจัยพบกลวิธีทางภาษา คือ กลวิธีทางอรรถศาสตร์ ได้แก่ (1) คำหรือกลุ่มคำที่ใช้เรียกผู้หญิงด้วยถ้อยคำที่รุนแรง (2) คำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงต่อผู้หญิง คำหรือกลุ่มคำที่ใช้เรียกผู้หญิงด้วยถ้อยคำที่รุนแรงที่ปรากฏในนวนิยายครอบครัวไทย ปรากฏในผู้สูงอายุ ผู้ใหญ่ และเด็ก ปรากฏการใช้คำนำหน้าและตามด้วยส่วนประกอบต่างๆ ปรากฏคำเรียก “อี” มากที่สุด รองลงมา คือ “นัง” “ยาย” และ “ไอ้” ลักษณะของถ้อยคำที่ปรากฏแสดงให้เห็นถึงการว่ากล่าว การเหยียบย่ำเพศหญิง คำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงต่อผู้หญิงที่ปรากฏในนวนิยายครอบครัวไทย ปรากฏ 2 ลักษณะ คือ (1) คำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงต่อร่างกาย และ (2) คำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงต่อจิตใจ โดยปรากฏคำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงทางจิตใจมากกว่าร่างกาย คำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงต่อจิตใจ ปรากฏทั้งผู้สูงอายุ ผู้ใหญ่ และเด็ก ความรุนแรงต่อจิตใจที่พบ ปรากฏทั้งกลวิธีทางวัจนภาษาและอวัจนภาษา กลวิธีทางวัจนภาษากล่าวถึงการใช้ถ้อยคำว่ากล่าว ด่าทอ การดูถูกเหยียดหยาม การไม่ให้เกียรติ การเหยียบย่ำสถานภาพของผู้หญิง ส่วนกลวิธีทางอวัจนภาษาที่พบ คือ การใช้แววตา น้ำเสียงที่แสดงความเกลียดชัง ไม่พอใจ และการแสดงออกทางกาย ส่วนคำหรือกลุ่มคำที่แสดงความรุนแรงต่อร่างกาย กล่าวถึงการทำร้ายร่างกายตามส่วนต่าง ๆ รวมถึงการบังคับข่มขู่ว่าจะกระทำ และปรากฏการกระทำความรุนแรงทางเพศเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นั่นคือ การถูกข่มขืน

คำสำคัญ : ภาษากับภาพตัวแทน; ความรุนแรงต่อผู้หญิง; นวนิยายครอบครัวไทย; กลวิธีทางอรรถศาสตร์

Full Text: PDF