วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร (Silpakorn University Journal), Vol 30, No 2 (2010)

การศึกษาเปรียบเทียบคำศัพท์ภาษาไทถิ่นในจังหวัดสกลนคร

มุจลินทร์ ลักษณะวงศ์




Abstract


วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบคำศัพท์ภาษาไทถิ่นในจังหวัดสกลนคร จำนวน 5 ภาษา ได้แก่ ภาษาญ้อ ภาษาผู้ไท ภาษาโย้ย ภาษาลาวหรือภาษาอีสาน และภาษากะเลิง โดยมีสมมติฐานว่า คำศัพท์ภาษาญ้อ ภาษาลาว และภาษาโย้ย มีความสัมพันธ์กันมากกว่าภาษากะเลิงและภาษาผู้ไท
การวิจัยครั้งนี้ผู้วิจัยได้สร้างรายการคำซึ่งประกอบด้วยหน่วยอรรถจำนวน 800 หน่วยอรรถ แบ่งเป็น 18 หมวด แล้วนำหน่วยอรรถทั้งหมดไปสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาทั้ง 5 ภาษา ภาษาละ 4 คน ที่ได้คัดเลือกไว้โดยควบคุมตัวแปรทางสังคม คือ อายุ เพศ การศึกษา อาชีพ และภูมิลำเนา เมื่อได้ข้อมูลแล้วผู้วิจัยจึงได้คัดเลือกหน่วยอรรถที่มีความหมายชัดเจน ผู้บอกภาษาทุกคนรู้จักดี ตัดหน่วยอรรถที่มีความหมายคลุมเครือออก เหลือหน่วยอรรถจำนวนทั้งสิ้น 750 หน่วยอรรถ จากนั้นนำหน่วยอรรถที่เหลือมาวิเคราะห์คำศัพท์ตามกฎเกณฑ์ทางภาษาศาสตร์และนำคำศัพท์ที่วิเคราะห์ได้นั้นมาจัดเป็นกระสวนหรือรูปแบบต่าง ๆ ของการใช้คำศัพท์ เพื่อแสดงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ชัดเจน
ผลการวิจัยพบว่า การใช้คำศัพท์ภาษาไทถิ่นในจังหวัดสกลนครทั้ง 5 ภาษา ได้แก่ ภาษาญ้อ ภาษาผู้ไท ภาษาโย้ย ภาษาลาว และภาษากะเลิง มีการใช้คำศัพท์แบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ 1.การใช้คำศัพท์เหมือนกัน 2.การใช้คำศัพท์แตกต่างกันบางภาษา โดยพบว่าการใช้คำศัพท์ของภาษาญ้อ ภาษาลาวและ ภาษาโย้ย มีความสัมพันธ์กันมากกว่าคำศัพท์ภาษากะเลิงและภาษาผู้ไท ซึ่งตรงตามสมมติฐานของงานวิจัย นอกจากนั้นผลการวิจัยยังสามารถจัดกลุ่มภาษาไทถิ่นทั้ง 5 ภาษาตามความสัมพันธ์ได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ 1 ภาษาญ้อ ภาษาลาว และภาษาโย้ย กลุ่มที่ 2 ภาษากะเลิง และ กลุ่มที่ 3 ภาษาผู้ไท

คำสำคัญ: 1. ภาษาถิ่น 2. ภาษาญ้อ 3. ภาษาผู้ไท 4. ภาษาโย้ย 5. ภาษาลาว 6. ภาษากะเลิง

Full Text: PDF